قلبی که هیچ کس به درستی نمیداند چه بار غمی بر تار و پودش نقش بسته بود و یا شاید چه حجم از خوشی های کودکانه لبریزش ساخته بود. قلبی که بیش از یک قلب بود! یک یادگار هم میشد نامیدش! یادگار فروغ! آن زن عجیب با ابیات اساطیری اش که از تمامی زمان ها و فکرها و دوران ها هم فراتر رفت... زنی که در همین لحظه هزا...

... آیا بهار آن دخترک شیرین و سر به هوایی ست که بعضی کوچه ها و برخی باغچه ها را فراموش می کند؟آیا نسیم پیریست کینه توز که تمام پنجره های یک خانه را به یکسان نوازش نمی کند؟  نوشته شده در چهارشنبه چهارم اسفند ۱۴۰۰ساعت 0:58 توسط سپیده| |Adblock test (Why?)

در اوج عزلت و انزوا، قلبی سرشار، از تپیدن بازمی ایستد. قلبی که هیچ کس به درستی نمیداند چه بار غمی بر تار و پودش نقش بسته بود و یا شاید چه حجم از خوشی های کودکانه لبریزش ساخته بود. قلبی که بیش از یک

اینکه نخستین بار، لیلی دل باخت یا مجنون دل از دین و ایمان شست... اینکه شیرین دلبر بود یا که فرهاد دلداده... اینکه کدامین عاشق در کدام کتاب اساطیر، قلب کوچکش را در قلب بشریت پیوند زد، تا جهان، اندکی برای زیستن امن تر شود... هیچ کدام را نمی دانم... ××× تو... تنها فرهادی بودی که از فراز بیستون بر نشیب ...

مهربان خزان بخشنده ی من... همه چیز مهیاست! پرستوها را بدرقه کرده ام، برای او... شال گردنی بافته ام، چای دارد آرام آرام دم می کشد، بیا... نارون های معصوم مانده اند بی لباس! و زمین در این واپسین نفس هایش شوق آغوش باران در دل پرورانده بیا... اندکی زودتر... و بمان... اندکی بیشتر...